του Μητροπολίτη Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως κ.κ. Ιερεμία: Πνευματικές συμβουλές

Hits: 15

Σς εχομαι τήν γεία σας καί τήν ελογία τοΘεοστήν οκογένειά σας. Στά χωριά πού περιοδεύω, σάν πίσκοπος, μαζί μέ τά πλά πνευματικά λογάκια πού τούς λέγω, τούς λέγω κόμη νά προσέχουν πολύ καί τήν γεία τους. «Θά σς δώσω, χριστιανοί μου, – τούς λέγω – τέσσερα φάρμακα γιά τήν γεία σας. λλά θέλω νά τά πάρετε καί τά τέσσερα. Τό πρτο, εναι τό νά τρτε, χι τά πρόχειρα κενα φαγητά πού κάνουν στούς δρόμους τν πόλεων, γιά νά «βουλώσουν» τήν πείνα τους, γιατί ατά κάνουν ζημιά στήν γεία. λλά νά τρτε φαγητό καλομαγειρεμένο, πως τό καναν παλαιά ογονες σας δστά χωριά μας. Δεύτερο φάρμακο, εναι τό νά κοιμστε. Προτονά κοιμηθετε νά σταυρώνετε τό μαξιλάρι σας, τρες φορές, «Ες τό νομα τοΠατρός καί τοΥοκαί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος», καί νά κοιμστε συχα, χωρίς νά σκέπτεστε τίς γωνίες σας. Γιατί θά χετε ϋπνία. ς τρίτο φάρμακο σς λέγω τό νά μήν στενοχωρεστε. Δέν βγαίνει τίποτε μέ τήν στενοχώρια, χριστιανοί μου. Τά μπερδεύουμε χειρότερα τά πράγματα, γιατί χάνουμε τό κουράγιο μας. λλά θά πετε, πς νά μήν στενοχωρούμαστε, φοῦ ἔχουμε τόσα προβλήματα; Γιά 

τά προβλήματά σας, δελφοί μου, πατέρες καί μητέρες μου καί γιες γιαγιές, γιά τά προβλήματά σας, λέγω, σς δίνω τό τέταρτο καί τό πιό καλό φάρμακο: Τό νά τά κουμπτε λα στήν Παναγία. Νά λέτε: «Τήν πσαν λπίδα μου ες Σέ νατίθημι, Μτερ τοΘεο, φύλαξόν με πό τήν σκέπην Σου!». Καί θά δετε πόσο ραα θά σς ρθουν λα τά θέματά σας.

  1. λλά εμαι χαρούμενος, γιατί βρκα δύο ραα κειμενάκια, δύο κοντινν μας γίων, τοῦ ἁγίου Πορφυρίου καί τοῦ ἁγίου Παϊσίου. Εναι σχετικά μέ τήν γεία τά κείμενα ατά. Σς παρακαλπολύ νά τά διαβάσετε.

(α) Σς παραθέτω τό πρτο κείμενο τοῦ ἁγίου Πορφυρίου. Μς λέγει:

«Νά προσέχεις τή δίαιτά σου, νά μήν τρῶς τροφές πού πειράζουν τήν πάθησή σου καί παχαίνουν. Νά μή μένεις πολλές ὧρες στό κρεβάτι, γιατί θά ξαναρρωστήσεις. Νά κινεῖσαι, νά ἀσκεῖσαι, ἀλλά μέ μέτρο. Νά περπατᾶς, ἀλλά οὔτε πολύ γρήγορα οὔτε πολύ ἀργά, οὔτε σέ ἀνηφοριές οὔτε σέ κατηφοριές, οὔτε σέ μεγάλο ὑψόμετρο οὔτε σέ μικρό. Νά βαδίζεις, μέ κανονικό ρυθμό, σέ ἴσιο μέρος, χωρίς νά κουράζεσαι. Νά βγαίνεις ἔξω. Δέ θά σοῦ πῶ ποῦ νά πᾶς· πήγαινε ὅπου σοῦ ἀρέσει, φθάνει νά εἶναι ἔξω ἀπό τήν Ἀθήνα, μακριά ἀπό τά καυσαέρια, πού σέ βλάπτουν πολύ στήν ὑγεία σου. Νά μή βγαίνεις ἔξω στό πολύ κρύο καί στήν πολλή ζέστη. Ὅταν βγαίνεις στό κρύο, νά κρατᾶς ἕνα μαντήλι μπροστά στή μύτη καί τό στόμα σου, γιά νά μήν ἀναπνέεις ψυχρό ἀέρα, καί στή ζέστη νά φορᾶς καπέλο, γιά νά μή σέ πειράξει ὁ ἥλιος στό κεφάλι.

Νά προσέξεις πολύ τήν ψυχική πίεση καί τό ἄγχος, πού αἰσθάνεσαι στήν ἐργασία σου. Ξέρω, ὅτι ἐκεῖ δέ σέ πιέζουν, καί ἐξωτερικά φαίνεσαι ἤρεμος, ἀλλά ἐσωτερικά καταπιέζεις μόνος σου τόν ἑαυτό σου, γιά νά μήν ὑστερήσεις ὡς πρός τούς ἄλλους καί γιά νά ἀποδώσεις καλύτερη καί περισσότερη ἐργασία. Εἶδες τώρα, πού πῆρες ἀναρρωτική ἄδεια καί ἔμεινες ἀρκετές μέρες μακριά ἀπό αὐτή τήν ἐργασία σου, πόσο ἠρέμησες ἐσωτερικά; Ὅταν θά κάνεις ἄλλου εἴδους ἐργασία, δέ θά ἔχεις ἄγχος. Νά διαβάζεις πατερικά βιβλία καί νά προσεύχεσαι. Πρό πάντων νά μή στενοχωριέσαι. Ἔτσι ἡ ὑγεία σου θά πάει καλύτερα. Ὅσο πιό πολύ θά ἀγαπᾶς τό Χριστό, τόσο πιό πολύ θά χαίρεσαι καί τόσο πιό λίγο θά στενοχωριέσαι. Ὅλα νά τά κάνεις μέ ἀγάπη καί εὐχαρίστηση, χωρίς πίεση καί ἄγχος. Νά παίρνεις καί τά φάρμακά σου, ἴσως κάποτε νά τά πετάξεις κι αὐτά» (ἀπό τό ἱστολόγιο Δόγμα, 16-8-2016).

(β) Σς δίνω τώρα καί τό λλο κείμενο τοῦ ἁγίου Παϊσίου, σχετικό μέ τό γχος, πό τό ποο ποφέρουν διαίτερα οἱ ἄνθρωποι σήμερα:

«Γιά τίποτε νά μήν ἔχετε ἄγχος. Τό ἄγχος εἶναι τοῦ διαβόλου. Ὅταν βλέπετε ἄγχος, νά ξέρετε ὅτι ἐκεῖ ἔχει βάλει τήν οὐρά του τό ταγκαλάκι. Ὁ διάβολος δέν πηγαίνει κόντρα. Ἄν ὑπάρχη μία τάση, σπρώχνει καί αὐτός, γιά νά ταλαιπωρήση καί νά πλανήση τόν ἄνθρωπο. Τόν εὐαίσθητο λ.χ. τόν κάνει ὑπερευαίσθητο. Ὅταν ἔχης διάθεση νά κάνης μετάνοιες, σπρώχνει καί ὁ διάβολος νά κάνης περισσότερες ἀπό τήν ἀντοχή σου καί, ἄν οἱ δυνάμεις σου εἶναι περιορισμένες, δημιουργεῖται μιά νευρικότητα, γιατί δέν τά βγάζεις πέρα, καί στήν συνέχεια σοῦ δημιουργεῖ ἄγχος μέ ἐλαφρά ἀπελπισία κατ’ ἀρχάς καί μετά συνεχίζει… Θυμᾶμαι, ὅταν ἤμουν ἀρχάριος μοναχός, ἕνα διάστημα, μόλις ἔπεφτα νά κοιμηθῶ, μοῦ ἔλεγε ὁ πειρασμός: “Κοιμᾶσαι; Σήκω! Τόσοι ἄνθρωποι ὑποφέρουν, τόσοι ἔχουν ἀνάγκη…” Σηκωνόμουν καί ἔκανα μετάνοιες, ὅ,τι μποροῦσα. Μόλις ἔπεφτα νά κοιμηθῶ, ἄρχιζε ξανά: “Οἱ ἄλλοι ὑποφέρουν κι ἐσύ κοιμᾶσαι; Σήκω!” Σηκωνόμουν πάλι. Μέχρι πού ἔφθασα νά πῶ: “Ἄχ, νά μοῦ κόβονταν τά πόδια, τί καλά! Θά ἤμουν τότε δικαιολογημένος, ἀφοῦ δέν θά μποροῦσα νά κάνω μετάνοιες”. Μιά Μεγάλη Σαρακοστή τήν ἔβγαλα μέ τό ζόρι, γιατί πήγαινα νά στριμώξω τόν ἑαυτό μου περισσότερο ἀπό τήν ἀντοχή μου.

Ὅταν νιώθουμε στόν ἀγώνα μας ἄγχος, νά ξέρουμε ὅτι δέν κινούμαστε στόν χῶρο τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός δέν εἶναι τύραννος νά μᾶς πνίγη»

35Shares
Like
error: Ευχαριστούμε