του πατρός Πορφυρίου Αλεξάνδρου: Ὁ πόνος φέρνει παραλογισμό

Hits: 3

Φωτογραφία του Porfyrios Alexandrou.Σιωπή καί δάκρυα, μόνο αὐτό ἁρμόζει σέ τέτοιες στιγμές…
Ἰκεσία καί πόνος ψυχῆς, γιά τούς συνανθρώπους, συναδέλφους, φίλους, γείτονες πού ἐν ριπῇ ὀφθαλμοῦ (ἤ πιό σωστά και τραγικά: ἐν ριπῇ ἀνέμου διακρατοῦντος…) ἔχασαν τήν ζωή τους ἤ τούς δικούς τους ἤ τίς περιουσίες τους ἤ καί ὄλα μαζί…
Δέν εἶναι ὥρα γιά ὕβρεις, γιά καταμερισμό εὐθυνῶν, γιά μένος, γιά ἐκδίκηση, γιά κατάρες…

Σέ αὐτήν τήν ὥρα τοῦ πανεθνικοῦ πόνου, θά πρέπει νά ἀναλογισθοῦμε, ὅτι πολύ εὔκολα, θά μπορούσαμε ἐμεῖς νά εὑρισκόμεθα στήν θέση τῶν θυμάτων. Πολύ εὔκολα! «Μία ροπή καί ταῦτα πάντα θάνατος διαδέχεται…»
Ἄς ἀποτείνουμε βλέμμα συμπαθείας, ἄς τείνουμε χεῖρα βοηθείας, ἄς ἀπευθύνουμε λόγο παρηγορίας, ἄς γίνουμε δύναμη ἀγαθή, ἄς ὑψώσουμε τά μάτια καί τά χέρια στόν οὐρανό, ἄς ποῦμε μέ πόνο, πίστη καί καρτέρηση:
«Κύριε, μήν ξεχνᾶς τά παιδιά Σου!..
Κύριε, αὐτήν τήν ὥρα τήν σκοτεινή, κανέναν μήν ἐγκαταλείπης!..
Ὅσους κοντά Σου κάλεσες, ὑποδέξου τους στοργικά Κύριε, σφόγγισε τήν καπνισμένη ὄψη τους, κατεύνασε τό ἀπορημένο βλέμμα τους, ἄνοιξε φιλόξενα τήν ἀγκαλιά Σου καί πές τους Πατρικά, Κύριε: «ἡσύχασε παιδί Μου, τώρα εἶσαι κοντά Μου»…
Ὅσους παλεύουν μέ τά τραύματα τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος, ὅσους γεύτηκαν τόν θάνατο καί τήν ἀπώλεια, ὅσους πονοῦν, ὅσους θρηνοῦν, ὅσους σπαράζουν κάτω ἀπό τήν συμφορά, Κύριε, παρηγόρησέ τους μέ τήν πνοή τῆς παρουσίας Σου… Δῶσε τους δύναμη, Κύριε, στάσου πλάι τους, κράτησε τό χέρι τους το πονεμένο, τό καμμένο, τό ἀπελπισμένο…
Ὅσους αὐτήν τήν φορά ἐγλίτωσαν καί δέν ἔνιωσαν τήν βία τῆς φλογισμένης συμφορᾶς, συνέτισέ μας Κύριε!
Δῶσε μας θάρρος καί ἀγάπη νά σταθοῦμε ἀδελφικά στούς πονεμένους συνανθρώπους μας, δῶσε μας ἐπίγνωση καί σύνεση νά ἐπιστρέψουμε σέ Ἐσένα, πού μόνο στίς συμφορές μας, πλέον, Σέ ἐνθυμούμεθα -καί τότε ἀκόμα, μόνο γιά νά παραπονεθοῦμε ἤ χειρότερα. γιά νά ὑβρίσουμε τήν Ἀγαθωσύνη Σου…
Ὁ πόνος φέρνει παραλογισμό, μήν Κύριε ξεσυνερισθῆς τόν πόνο μας, μήν Κύριε σταθῆς στόν θυμό, στήν τρέλλα, στήν ἀπόγνωσή μας…
Τά δάκρυα καί τήν κραυγή μας ἄκουσε Κύριε! Διότι εἶναι κραυγή πού ἀπευθύνεται σέ Ἐσένα!
Κύριε, μήν ξεχνᾶς τά παιδιά Σου!..
Κύριε, αὐτήν τήν ὥρα τήν σκοτεινή, κανέναν μήν ἐγκαταλείπης!..»
Ξημερώματα ἀκόμα, μοῦ εἶπε κάποιος ἀγαπητός φίλος, πανικοβλημένος ὅπως ὅλοι μας ἀπό τήν ἀναπάντεχη συμφορά:
«Ποῦ εἶναι λοιπόν, ὁ Θεός; Εἶναι ἀδύνατον νά ὑπάρχη, εἶναι ἀδύνατον νά ὑπάρχη ἐδῶ στά ἀποκαΐδια μας…»
Τοῦ ἀπάντησα μέ πόνο βαθύ:
«Ἄν δέν ὑπάρχει ἐδῶ, ΠΟΥ ΑΛΛΟΥ θά μποροῦσε νά ὑπάρχη;
Εἶναι ἐδῶ, ζυμωμένος μέ τήν στάχτη, ὑγρασμένος ἀπό τά δάκρυα, ἑνωμένος μέ τόν πόνο, τυλιγμένος μέ τούς στεναγμούς…
Εἶναι ἀναντίρρητα, ΕΔΩ!
Εἶναι ΕΔΩ καί ἁπλώνει τά καρφωμένα χέρια Του, γιά νά ἀγκαλιάση τά ἐγκαυμένα χέρια τῶν παιδιῶν Του…
Εἶναι ΕΔΩ καί προτείνει τό Σταυρικό Του μαρτύριο, γιά νά ἁπαλύνη τό μαρτύριο τῶν παιδιῶν Του…
Εἶναι ΕΔΩ καί δροσίζει τήν καμμένη γῆ, μέ τίς σταλαγματιές τοῦ Αἵματός Του…
Εἶναι σήμερα περισσότερο ΕΔΩ, παρά ποτέ…
Καί μέ καμμένα τά σωθικά μας, Τόν ἀναγνωρίζουμε καί Τόν νιώθουμε κοντά μας, σήμερα, παρά ποτέ…
Γιατί εἶναι ὁ Ἐσταυρωμένος Θεός τῆς Ἀγάπης, τῆς Θυσίας καί τοῦ Πόνου!»

Καί ἡ προσευχή συνεχίζεται…
Καί τό δάκρυ δέν παύει νά ρέει…
0Shares

Αφήστε μια απάντηση

error: Ευχαριστούμε