της Μαρίας Λαού : Ας μην μοιάσουμε στον Αδελφό του Άσωτου Υιού (Βιντεο)

Γράφει για το theodromion.gr η κ. Μαρία Λαού

Hits: 444

 «Ο υιός σου ούτος ο καταφαγών σου τον βίον μετά πορνών».

«Τέκνον συ πάντοτε μετ’ εμού ει και πάντα τα εμά σα εστί».

Φράσεις που συγκλονίζουν, φράσεις ικανές  να μεταμορφώσουν τον νου.

Η περιουσία που μοίρασε ο Πατέρας στα δύο παιδιά, δεν είναι τίποτε άλλο από το τάλαντο που έδωσε στον κάθε ένα ο Θεός κατά τη ημέρα της γέννησης μας και η φράση του αδελφού του ασώτου «ο υιός σου ούτος ο καταφαγών σου τον βίον μετά πορνών» πρέπει να συγκλονίζει κάθε ψυχή. Σοβαρά και ο άσωτος έφαγε τον βίο το πατέρα, μήπως έφαγε και από τον δικό μου βίο, όχι το δικό του «τάλαντο», δαπάνησε άσκοπα. Ο κάθε ένας δουλεύει το δικό του τάλαντο και το ευπρεπίζει και το αυξάνει και  το μοιράζει για να το γευτούν και άλλες ψυχές μένοντας μέσα στην πατρική αγκαλιά  ή μπορεί να το δαπανήσει άσκοπα χάνοντας ακόμα και την αθάνατη ψυχή μαζί με το άσκοπο  μοίρασμα του ταλάντου φεύγοντας από την πατρική αγκαλιά.

Θεέ μου φώτισε μας να δουλέψουμε σωστά το δικό μας τάλαντο. Ακόμα να μην μοιάσουμε στον μεγάλο αδελφό του ασώτου. Μεγάλε αδελφέ, που ήσουν, που ήσουν  μεγάλε αδελφέ όταν ο μικρός αποφάσισε να φύγει από την πατρική αγκαλιά. Που ήσουν να τον κρατήσεις. Διασκέδαζες με τους φίλους σου, ήσουν στην πατρική αγκαλιά αλλά μόνον με τους ξένους, πήρες καμιά φορά τον αδελφό σου εκεί που ευφραίνετο η δική σου ψυχή να του δείξεις πόσα αγαθά έχει μέσα αυτή η αγκαλιά. Πόσα γλυκά αγαθά μπορεί να απολαύσει. Μα ακόμα μεγάλε αδελφέ εκεί στην πατρική αγκαλιά δεν κατάφερες να αφήσεις ελεύθερη την ψυχή σου. Εκείνο το φως που σου έβαλε ο Ιησούς την ημέρα της βάφτισης σου κάτω κάτω στην ψυχή το σκέπασες με το μίσος, την υποκρισία, την κατάκριση. Μεγάλε αδελφέ που ήσουν όταν έφυγε ο αδελφός σου γιατί δεν έτρεξες πίσω του να τον κρατήσεις να του μιλήσεις, να πέσεις στα πόδια του να τον παρακαλέσεις. Που ήσουν γιατί δεν τον έψαξες εκεί στα «ξένα»;

Ο άσωτος επέστεψε έπεσε με δάκρυα μετανοίας στην αγκαλιά του πατέρα μα ταυτόχρονα η ψυχή του μεγάλου αδελφού σηκώθηκε απειλητικά. Ύψωσε φωνή θυμωμένη. Μίλησε στον πατέρα του αλαζονικά, αποκάλεσε τον άσωτο υιό του πατέρα όχι αδελφό του. Είπε ακόμα και πόρνο.  Ναι έτσι νόμιζε πως ο αδελφός του ήταν ένας πόρνος. Μια αμαρτία που μολύνει και σώμα και ψυχή. Μια αμαρτία που μπορεί να είσαι παρθένος στο σώμα αλλά μπορεί να είσαι πόρνος στην ψυχή. Η ψυχή είναι ότι πιο ευάλωτο έχουμε. Φεύγει η ψυχή από το σώμα πεθαίνει το σώμα. Φεύγει η ψυχή από την πατρική αγκαλιά, πεθαίνει η ψυχή.

Είμαι ο μεγάλος αδελφός του ασώτου, που δεν είδα τα δάκρυα μετανοίας αλλά μόνον την αμαρτία, νόμισα ότι δαπάνησε όλη την περιουσία του πατέρα αλλά δεν κατάλαβα ότι δαπάνησε μόνον το δικό του τάλαντο. Κατακρίνω απερίσκεπτα, δεν ενδιαφέρθηκα να μιλήσω στον άσωτο προτού φύγει από το σπίτι, δεν έτρεξα πίσω του.



Δεν μίλησα στον αδελφό μου για τον Χριστό, ανοικτά χωρίς φόβο. Δεν μίλησα στην κάθε ψυχή να ακούσει, χωρίς την κρίνω,να  μην  την πιάσω με το ζόρι, ούτε θα τις θυμώσω. Η ψυχή είναι η πιο όμορφη πεταλούδα, πετά από λουλούδι σε λουλούδι, αν εκείνη την στιγμή που θα καθίσει βρει μέλι να ρουφήξει θα ξανάρθει και θα ξανάρθει ώσπου να το ρουφήξει όλο αν δεν βρει θα φύγει. Έτσι και εγώ σαν όμορφο λουλούδια με το μέλι των λόγων του Ιησού να θρέψω άλλες ψυχές. Χωρίς υπερηφάνεια, χωρίς κατάκριση. Με αγάπη.

Αλλοίμονο μου την ημέρα της κρίσεως αν ακούσω το «εν φυλακή και ουκ επεσκέψασθε με». Ο αδελφός μου που έφυγε από την πατρική αγκαλιά είναι στην «φυλακή» φυλακισμένος, εγκλωβισμένος στα πάθη και στην αμαρτία. αλλοίμονο μου αν ξέρω την αλήθεια, αν ξέρω για την ανάσταση της αθάνατης ψυχής αλλά δεν ενδιαφέρομαι ούτε για την δική μου ούτε για την ψυχή του αδελφού μου.

Να δω τα δάκρυα μετανοίας της ψυχής μου να δω το λαμπερό φως στο πρόσωπο του αδελφού μου, εκείνο που μπορεί να είναι κρυμμένο βαθιά στην ψυχή του αλλά έστω και αμυδρά φωτίζει της παρυφές του νου του.Να παρακαλέσω για έλεος, έλεος για όλο τον κόσμο.

Αυτό είναι, το έλεος που έδωσε και τα δάκρυα μετανοίας στον ασώτου  και καθάρισαν την ψυχή, την λάμπρυναν έτσι ώστε  ο πατέρας να του δώσει ξανά το δακτυλίδι της υιοθεσίας.

Ελέησε Κύριε την ψυχή μου να μην μοιάσω ποτέ στον μεγάλο αδελφό του ασώτου αλλά να αφουγκράζομαι την φράση του Πατέρα, «Τέκνον συ πάντοτε μετ’ εμού ει και πάντα τα εμά σα εστί». «Τέκνον», φοβερή αλλά ταυτόχρονα τόσο γλυκιά, γλυκιά να θέλω για πάντα να διατηρήσω το δακτυλίδι της υιοθεσίας να μπορώ να κραυγάζω Πατέρα ήμαρτον!

Γράφει για το theodromion.gr η κ. Μαρία Λαού



 

Κατά Λουκάν 1: 11-32 11

Ειπε δε· Ανθρωπος τις ειχε δυο υιους. 12 Και ειπεν ο νεωτερος αυτων προς τον πατερα· Πατερ, δος μοι το ανηκον μερος της περιουσιας. Και διεμοιρασεν εις αυτους τα υπαρχοντα αυτου. 13 Και μετ’ ολιγας ημερας συναξας παντα ο νεωτερος υιος, απεδημησεν εις χωραν μακραν και εκει διεσκορπισε την περιουσιαν αυτου ζων ασωτως. 14 Αφου δε εδαπανησε παντα, εγεινε πεινα μεγαλη εν τη χωρα εκεινη, και αυτος ηρχισε να στερηται. 15 Τοτε υπηγε και προσεκολληθη εις ενα των πολιτων της χωρας εκεινης, οστις επεμψεν αυτον εις τους αγρους αυτου δια να βοσκη χοιρους. 16 Και επεθυμει να γεμιση την κοιλιαν αυτου απο των ξυλοκερατων, τα οποια ετρωγον οι χοιροι, και ουδεις εδιδεν εις αυτον. 17 Ελθων δε εις εαυτον, ειπε· Ποσοι μισθωτοι του πατρος μου περισσευουσιν αρτον, και εγω χανομαι υπο της πεινης. 18 Σηκωθεις θελω υπαγει προς τον πατερα μου και θελω ειπει προς αυτον· Πατερ, ημαρτον εις τον ουρανον και ενωπιον σου· 19 και δεν ειμαι πλεον αξιος να ονομασθω υιος σου· καμε με ως ενα των μισθωτων σου. 20 Και σηκωθεις ηλθε προς τον πατερα αυτου. Ενω, δε απειχεν ετι μακραν, ειδεν αυτον ο πατηρ αυτου και εσπλαγχνισθη, και δραμων επεπεσεν επι τον τραχηλον αυτου και κατεφιλησεν αυτον. 21 ειπε δε προς αυτον ο υιος· Πατερ, ημαρτον εις τον ουρανον και ενωπιον σου, και δεν ειμαι πλεον αξιος να ονομασθω υιος σου. 22 Και ο πατηρ ειπε προς τους δουλους αυτου· Φερετε εξω την στολην την πρωτην και ενδυσατε αυτον, και δοτε δακτυλιδιον εις την χειρα αυτου και υποδηματα εις τους ποδας, 23 και φεροντες τον μοσχον τον σιτευτον σφαξατε, και φαγοντες ας ευφρανθωμεν, 24 διοτι ουτος ο υιος μου νεκρος ητο και ανεζησε, και απολωλως ητο και ευρεθη. Και ηρχισαν να ευφραινωνται. 25 Ητο δε ο πρεσβυτερος αυτου υιος εν τω αγρω· και καθως ερχομενος επλησιασεν εις την οικιαν, ηκουσε συμφωνιαν και χορους, 26 και προσκαλεσας ενα των δουλων, ηρωτα τι ειναι ταυτα. 27 Ο δε ειπε προς αυτον οτι ο αδελφος σου ηλθε· και εσφαξεν ο πατηρ σου τον μοσχον τον σιτευτον, διοτι απηλαυσεν αυτον υγιαινοντα. 28 Και ωργισθη και δεν ηθελε να εισελθη. Εξηλθε λοιπον ο πατηρ αυτου και παρεκαλει αυτον. 29 Ο δε αποκριθεις ειπε προς τον πατερα· Ιδου, τοσα ετη σε δουλευω, και ποτε εντολην σου δεν παρεβην, και εις εμε ουδε εριφιον εδωκας ποτε δια να ευφρανθω μετα των φιλων μου. 30 Οτε δε ο υιος σου ουτος, ο καταφαγων σου τον βιον μετα πορνων, ηλθεν, εσφαξας δι’ αυτον τον μοσχον τον σιτευτον. 31 Ο δε ειπε προς αυτον· Τεκνον, συ παντοτε μετ’ εμου εισαι, και παντα τα εμα σα ειναι· 32 επρεπε δε να ευφρανθωμεν και να χαρωμεν, διοτι ο αδελφος σου ουτος νεκρος ητο και ανεζησε, και απολωλως ητο και ευρεθη.

 

σσ.theodromion.gr :  Γίνετε συνοδοιπόροι μας στην γνώση και την ενημέρωση.
Στείλτε στο theodromion@gmail.com  άρθρα, ιστορικά Ιέρων Ναών -Μοναστηριών
βίντεο ή κάτι που πιστεύετε ότι αξίζει να μοιραστείτε τόσο με εμάς όσο και με
τους Αναγνώστες μας.

Αν σας Άρεσε κοινοποίησετο η γράψετε το σχόλιο σας ακριβώς από κάτω από την ανάρτηση μας

135Shares
Like
error: Ευχαριστούμε